Sa halos isang taon ng pagba-blog ko, puro tungkol sa art, kultura at laro ng lahi ang inilalagay ko sa blog na ito. At dahil dyan, tutal malapit naman na ang araw ng mga puso kaya kwentong lovelife naman tayo.

February 2, 2008 noong huli kong mayakap si honeyko (honeyko ang tawagan namin ng gf ko). Isang taon na ang nakalipas pero sariwa pa sa isip ko ‘yong pagpapaalam niya, Malungkot at sa pakiramdam ko ay halos gumuho ang mundo namin.

Bakit kailangang may relasyong isakrepisyo? Bakit kailangan niyang umalis? Sino ba ang nagpauso ng pag-a-abroad na yan? Bakit kailangang mangyari ito? Bakit…bakit at bakit uli?! ‘Yan ang ilan sa halos hindi mabilang na mga tanong ko noon. Paulit-ulit, masakit sa ulo at nakakapagod isipin ang kasagutan. Kahit anong paliwanag niya ay hindi ko maunawaan o siguro’y ayaw ko lang intindihin.

Oo, kailangan niyang mangibang bansa upang doon magtrabaho bilang isang nurse. Akala namin noon hindi na siya matutuloy. Halos isang taon kaming naghintay. Pero hindi siya tinatawagan. May mga bagay na kaming pinaplano kung sakaling hindi na siya matutuloy. Ngunit kong kailan nai-set na sa isip ko na hindi na siya aalis ,kung kailan hindi na kami handa saka biglang bigla naman siyang tinagawan—ilang araw lang ang nakalipas umalis na siya. Para tuloy ang bilis-bilis ng pangyayari.

Gabi noon (pagitan ng 7 o 8 ng gabi) nang tawagan niya ako.

Krrrriiiiingggg….krrrriiinnnggggg….

“Ehem”, (pause) at medyo tinimpla ko pa ang boses ko para makapagpa-cute.

“Hello honeyko!” malambing na boses at todo ngiti pa ako nun.

“Honeyko, may problema tayo” malumanay at dama ko ang lungkot sa boses niya. “Kuwan, kase…di ko alam kung pa’no na…” pagpapatuloy niya. At dito na ako nagseryoso at hindi ko na siya tinantanan ng katatanong.

“Bukas ng madaling araw luluwas ako ng Manila…Aalis na ako.. Bukas kailangan ko nang lumuwas para kunin ‘yong plane ticket ko!” naibulalas niya.

Natigilan ako sa narinig ko. Matagal bago ako nakapagsalita. Parang nanginig ‘yong kalamnan ko…hindi ko maipaliwanag ‘yong naramdaman ko nung sandaling iyon. Magdamag akong hindi nakatulog…nag-iisip..nagtatanong. Kinabukasan, hindi na ako pumasok sa trabaho ko, bumiyahe ako patungong Metro Manila para sundan siya doon.

Love has given me wings,
so I must fly.
~ A Knight’s Tale

Halos magdidilim na nung magkita kami, malungkot at puro titigan lang kami. Ayaw kong magtanong…ayaw kong pag-usapan namin ‘yong pag-alis niya.

“Ilang araw nalang tayong magkakasama”, malungkot ang tinig habang inilalabas ‘yong plane ticket mula sa envelope. “Totohanan na ‘to honeyko”, nanlamig ako nung marinig ko iyon sa kanya. Hindi ko maiwasang malungkot kase parang ang hirap kapag malayo na siya. “Sino pa ang kasama kong mamamasyal? Sino pa ang makikinig ng mga kwento at sa mga ediya kong siya lamang ang nagtitiyagang makinig. Makaya kaya namin ang pagsubok ng long distance love? ‘Nawala ako sa ayos nang mga sandaling ‘yon. Maraming tanong na may halong takot ang nag-unahan sa isip ko. Pa’no na? Pa’no na to? Sinundan pa ito ng isang forwarded text ng isang animo’y nananadyang kakilala na ganito ang sinasabi :

Kahit ilang centrum ang inumin mo,

kung wala naman ako sa buhay mo.

Hindi ka parin magiging COMPLETE!

Ilang sandali pa ay namulat nalang ako na nag-uusap na kami tungkol sa mga bagay-bagay. Isang masinsinan at puso sa pusong usapan. Pagkatapos ng mahaba-habang usapan ay parang nagkaroon kami ng assurance sa isa’t isa. Sa totoo lang, nung una kong makita ‘yong plane ticket niya ay parang gusto ko itong agawin at punitin (hehe). Syempre naisip ko lang ‘yon pero alam kong hindi ko kayang gawin.

“Okay na? So, ngayon… ah… ganito… gawin nating masaya at makabuluhan ang huling tatlong araw”, tinig iyon ng honeyko. “Wala munang malulungkot ha!” sagot ko naman sa kanya sabay ngiti para makita niya ‘yong dimple ko (naks!). Sa loob ng tatlong araw bago siya umalis ay ganun nga ang ginawa namin. Inalala naming ‘yong mga masasayang sandali, nagtawanan at masayang nagkwentuhan. Laging magkahawak ang mga kamay at mayat maya ay nagbubulungan kami ng “I love you honeyko!”. Sa tingin ko sa mga eksenang yun, walang sinabi ang loveteam nina Piolo Pascual at Angel Locsin o kaya naman ng klasikong pag-ibig nina Jack at ni Rose. Parang bigla akong nabulunan ah! 

This is crazy.… I know.
It doesn’t make any sense.
That’s why I trust it.
~ Titanic

Pero sadyang napakaikli ng tatlong araw, kailangan na niyang umalis kaya kahit anong gawin namin ay hindi na namin kayang maging masaya. Kailangan na niyang umalis, kailangan na MUNA naming magkalayo. Bagaman malungkot at nakakapanibago, siguro ay kailangang mangyari ito para higit naming makilala ang isa’t isa. Kailangan naming lampasan ang pagsubok ng panahon at ng pagkakaton upang lalong tumibay ang samahan namin.

When you realize you want to spend
the rest of your life with somebody,
you want the rest of your life
to start as soon as possible.
~ When Harry Met Sally

“Salamat sa pagmamahal mo. Tandaan mo, kailangan mong maghintay dahil babalik ako.” bulong niya habang mahigpit ang yakap namin sa isa’t isa. Halos ayaw naming bumitaw, kakaiba at dama ko bawat pintig ng puso nya. Bagama’t maingay sa lugar na iyon pakiramdam ko ay naka-mute sila upang kaming dalawa lamang ang magkaintindihan. Pagbitiw niya, bigla na siyang tumalikod at hindi na lumingon pa.

Senti epeks naisip ko lang:

• paboritong pasyalan namin ang QC Circle at Wildlife noon (student siya ng Fatima at ako naman ay sa Paranaque nagta-trabaho)
• favorite color niya ang violet. marami akong painting na may kulay violet
• pareho kaming CLSU graduate (Biology ang 1st course niya) pero hindi kami nagkakilala sa loob ng campus
• nagkakilala kami sa computer shop noong gumagawa siya ng thesis niya.
• napanaginipan ko siya ilang buwan bago kami magkakilala. Minsan habang nagkukwentuhan kami ay parang naulit yong scene sa panaginip ko — yong suot niyang gamit, ‘yong lugar, ‘yong ayos ng buhok at anggulo (angle) ng mukha niya – doon ko narealize na siya pala ‘yong babae na ilang beses kong napanaginipan
• noong unang valentine namin (na kami), halos pareho ng design at kulay (violet, red at gold ang letters) ‘yong valentine card na nabili namin.
• first date namin, biyernes santo (good friday) kaya ilang beses na kaming paikot-ikot sa clsu ay wala parin kaming makitang mabibilhan ng pagkain
• nagdrama ako minsan nung bago pa lang kami. feeling ko kase nun, ulap siya at nasa banging naman ako (gasgas na kase yong langit ka lupa ako!). at ganito ang sagot niya, “KUNG FEELING MO HINDI MO NA AKO KAYANG ABUTIN, SABIHIN MO LANG PARA MAKABABA AKO AT AKO NAMAN ANG AABOT SA IYO”.

Hindi ko kini-claim na perfect ang samahan namin ng honeyko, tulad ng pangkaraniwang relasyon, marami rin kaming ups and downs. Pero sinisikap naming solusyonan ang bawat problema at pinipilit na lampasan ang bawat pagsubok. Sa ngayon, kasalukuyan kaming nasa kalagitnaan ng pinakamalaking pagsubok na susukat sa pagmamahalan at katapatan namin. Sana malampasan namin ito.

Bilang pangwakas, hayaan n’yong iwanan ko ang isang malupet na linyang ito…

LOVE… it always trusts, always hopes, always perseveres (1 Cor. 13:7).

[BACK TO MAINPAGE]